Κάθε είδους προσπάθεια προϋποθέτει ένα έναυσµα, ένα κίνητρο, µια αιτία. Οι πιο ευτυχείς αλλά και πιο επιτυχηµένοι άνθρωποι, είναι εκείνοι που το πρωί όταν ανοίγουν τα µάτια τους, έχουν ένα στόχο να πετύχουν, µια υπόσχεση να υλοποιήσουν, ένα όραµα να πραγµατοποιήσουν. Ξεκινούν έτσι τη µέρα τους δυναµικά, µε σχέδια για την ολοκλήρωση κι επιτυχία µιας προσπάθειας. 

της Ιωάννας Ρέτσου

Κάπως έτσι ξεκινά και η µέρα κάθε δροµέα. Είτε σηκώνεται στις έξι το πρωί και αντί για τις παντόφλες του, βάζει τα αθλητικά, δένει τα κορδόνια του και φεύγει, είτε βγαίνει να τρέξει το βράδυ αργά, όταν έχει τελειώσει η βοή της µέρας, ο δροµέας έχει πάντα ένα σηµείο αναφοράς, κάτι που τον εµπνέει για να αλλάξει από την καθηµερινή του φορεσιά και να γίνει αυτό που είναι: δροµέας.

Όσοι τρέχουµε συχνά ακούµε την ερώτηση, τι είναι αυτό που µας ωθεί να τρέχουµε. Τι είναι αυτό που µας βάζει σε κίνηση σχεδόν καθηµερινά, µε καλές ή κακές καιρικές συνθήκες, εν µέσω προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελµατικής ζωής να δηµιουργούµε το χρόνο – γιατί ποτέ ο χρόνος δεν µας προσφέρεται απλόχερα – να ξεπερνάµε την αδράνεια και να τρέχουµε;

Η απάντηση δεν είναι ούτε απλή, ούτε µια και µοναδική. Είµαι πλέον πεπεισµένη, µετά από δέκα χρόνια που συµπληρώνονται φέτος από τη µέρα που πάτησα για πρώτη φορά το ταρτάν του µικρού σταδίου στο Φάληρο, ότι η πρωταρχική – και ίσως και αρχέγονη – ανάγκη που µας σπρώχνει προς το τρέξιµο είναι η κίνηση, δηλαδή, η ίδια η ουσία της ζωής. Καταγεγραµµένες µνήµες µέσα στο αρχέγονο DNA µας, µάς ωθούν στο τρέξιµο. Οι πρόγονοί µας ήταν αναγκασµένοι να τρέξουν για να εξασφαλίσουν την καθηµερινή τους  τροφή. Έτσι, κάθε φορά που βάζουµε το σώµα µας σε κίνηση, είναι σαν να ξεκινάµε ένα φανταστικό κυνήγι ή µία διαδροµή φυγής προς την ελευθερία ή προς µια πιο ασφαλή τοποθεσία. Η κίνηση είναι στα σίγουρα η ουσία της ζωής, το καταλαβαίνει κάθε µόριό µας όταν πια το σώµα έχει ζεσταθεί, όταν νιώθουµε αισιοδοξία, δύναµη και ενέργεια, όταν τελειώνοντας την προπόνησή µας, αισθανόµαστε αναγεννηµένοι. 

Η δύναµη της κίνησης µπορεί να είναι ίσως η ισχυρότερη πηγή έµπνευσης για ένα δροµέα, δεν είναι όµως και η µοναδική. Τόσα άλλα ερεθίσµατα, προσωπικές εµπειρίες, ανάγκες ή επιθυµίες, µάς σπρώχνουν καθηµερινά να βάζουµε το ένα πόδι µπροστά στο άλλο και να ξεκινάµε για το καθηµερινό µας δροµικό ταξίδι. 

Είναι αλήθεια ότι αρκετοί δροµείς έχουν έρθει σε επαφή µε το τρέξιµο µέσα από την προσωπική τους ανάγκη για βελτίωση. Βελτίωση της εξωτερικής τους εικόνας – αφού το τρέξιµο είναι ιδανική αερόβια άσκηση για µείωση του σωµατικού βάρους – αλλά και του εσωτερικού τους κόσµου – ειδικά οι δροµείς που τρέχουν µεσαίες και µεγάλες αποστάσεις, συνειδητοποιούν, µετά απο πολλές ώρες προπόνησης, ότι πολλά πράγµατα και καταστάσεις δεν ήταν αρκετά προφανείς πριν ασχοληθούν µε το τρέξιµο. Το να φαινόµαστε καλά αλλά και το να αισθανόµαστε καλά, είναι ένας από τους λόγους που εµπνέουν τους δροµείς να συνεχίσουν αυτό που κάνουν και να θέλουν να το κάνουν για πολλά – πολλά χρόνια ακόµα. Η εξωτερική τους εµφάνιση αλλάζει, διατηρούν ένα νεανικό και δυναµικό σώµα, ενώ ο εσωτερικός τους κόσµος έχει πολλές περισσότερες διεξόδους και ευκαιρίες για ενδοσκόπηση, σε σχέση µε άλλους ανθρώπους που προτιµούν έναν πιο στατικό τρόπο ζωής. Κάθε µέρα που τελειώνει, κάθε προπόνηση  –µε ή χωρίς στόχο τρεχάλα – γινόµαστε λίγο σοφότεροι, για τον εαυτό µας, για το σώµα µας, για τους γύρω µας. Κι αυτό είναι έµπνευση. Είναι έµπνευση και ώθηση να συνεχίσουµε, για να πάµε πιο κάτω στη διαδροµή µας, για να ωριµάσουµε. 

Πολλές φορές αρκεί ένα τυχαίο γεγονός για να εµφυτευθεί µέσα µας ο σπόρος του τρεξίµατος και να αποτελέσει πηγή έµπνευσης για όλο και πιο µακρινές διαδροµές. Η γέννηση ενός παιδιού, ή η απώλεια ενός αγαπηµένου προσώπου, οι δύσκολες στιγµές ενός προσώπου του οικογενειακού µας περιβάλλοντος, γεννούν πολλές φορές την ανάγκη να κάνουµε κι εµείς κάτι δύσκολο, κάτι υπερβατικό, για να τιµήσουµε, να ενισχύσουµε, να δώσουµε στους ανθρώπους αυτούς το µήνυµα της ελπίδας, της προσπάθειας, της νίκης. Η προσωπική µου εµπειρία ήταν όταν η αγαπηµένη µου φίλη, αθλήτρια και ο άνθρωπος που φύτεψε σε µένα το σπόρο για φτάσω να γίνω δροµέας αποστάσεων, περνούσε τη δική της δοκιµασία µε την υγεία της. Εκείνον τον καιρό έπρεπε να αποφασίσω αν θα πάρω µέρος σε κάποιο Μαραθώνιο, κι αµέσως σκέφτηκα πως αν το κάνω και τα καταφέρω, θα αφιερώσω τον τερµατισµό µου σε αυτή τη γυναίκα και θα της στείλω το µετάλλιό µου ως ένδειξη ότι αφού µπορώ εγώ να τα καταφέρω να ολοκληρώσω σαράντα δύο χιλιόµετρα, µπορεί κι εκείνη να βάλει τα δυνατά της για να είναι και πάλι υγιής. Ετσι κι έγινε. Σε κάθε προπόνηση, οι δικές της προσπάθειες ήταν στο νου µου. Σε κάθε δυσκολία, εκείνη µε ενέπνεε να προχωρήσω και να προσπαθήσω για αυτό που είχα βάλει στόχο. Στον τερµατισµό, ήξερα ότι το µετάλλιο που πέρασε κάποιος εθελοντής στο λαιµό µου, ήταν σαν να το είχε περάσει στο δικό της λαιµό. 

Οι λόγοι που µας ωθούν, µας εµπνέουν, µας δίνουν αυτή την ιδιαίτερη δύναµη και θέληση να τρέχουµε και να χαιρόµαστε το σώµα µας, να εκτιµάµε τις προσπάθειές µας, να βάζουµε υψηλότερους στόχους και να τους πετυχαίνουµε, είναι αρκετά διαφορετικοί για τον καθέναν από εµάς. Ο καθένας έχει τη δική του πηγή, που άλλοτε αδειάζει άλλοτε πάλι γεµίζει, αλλά πάντα βρίσκεται εκεί, για να µας δίνει το λόγο να συνεχίζουµε, να παθιαζόµαστε µε ένα στόχο, να προσπαθούµε και όποιο και αν είναι το αποτέλεσµα, να µην το βάζουµε κάτω, διατηρώντας µέσα µας άσβεστη τη φλόγα του τρεξίµατος!