Στη ζωή ενός δρομέα υπάρχει μία ροή. Μία συνέπεια που τον χαρακτηρίζει στην προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στην καθημερινότητα και στην απόδρασή σου από αυτήν μέσω του αγαπημένου του μέσου, του τρεξίματος. 

Υπάρχουν όμως φορές, που αυτή η ροή, διακόπτεται. Οι λόγοι ποικίλουν, αλλά η ουσία είναι μία: η δρομική σου πορεία ανακόπτεται και εσύ αναγκάζεσαι να στερηθείς ένα κομμάτι του εαυτού σου που σε ορίζει. Οι τραυματισμοί είναι συχνοί, η ανατροπή της καθημερινότητάς από εξωγενείς παράγοντες είναι μια πραγματικότητα, και εσύ προσπαθείς να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα, είτε θες, είτε όχι. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ: Το τρέξιμο δεν έχει ηλικία

Έρχεται όμως μια ωραία μέρα που οι αναποδιές τελειώνουν. Ναι, κι όμως και οι αναποδιές τελειώνουν. Ή τουλάχιστον αμβλύνονται ή σταματούν για κάποιο καιρό. Ε, δεν γίνεται να ισχύει και για πάντα ο νόμος του Μέρφυ. Έτσι λοιπόν και για σένα, έρχεται η στιγμή, που αρχίζεις να επανακάμπτεις. Και αρχίζεις να «βάζεις» χιλιόμετρα, και εντάσεις, και το σώμα να ανταποκρίνεται, και να πηγαίνεις όλο και μακρύτερα, όλο πιο γρήγορα κα να μην πιστεύεις την καλή σου την τύχη που μπορείς πάλι και τρέχεις. Παράλληλα με τη χαρά υπάρχει και εκείνο το «τσίμπημα» στο συναίσθημά σου, εκείνη η φωνούλα στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, που σου μιλάει και σου λέει, «πρόσεχε, να θυμάσαι που ήσουν, τι σου συνέβη, τίποτα δεν είναι για πάντα». Βεβαίως, είναι λογικό να φοβάσαι, αφού έχεις μείνει εκτός για καιρό, αλλά από την άλλη, κάπου βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στην προσπάθεια και την προσοχή και συνεχίζεις την ανοδική σου πορεία ακάθεκτος. 

Το επιστέγασμα όλης αυτής της επαναφοράς, πρέπει να είναι ένας στόχος. Ή για να το πούμε καλύτερα, συνήθως είναι ένας στόχος. Ένας αγώνας για να «κλείσει η συμφωνία» ότι είσαι και πάλι ενεργός και μάχιμος δρομέας. Μεθοδικά προετοιμάζεις τα επόμενα βήματά σου, επιλέγεις, στοχεύεις, προετοιμάζεσαι και ονειρεύεσαι. Ζώντας με ανθρώπους – δρομείς, πολύ συχνά γίνεσαι μάρτυρας τέτοιων περιστατικών. Η ανάγκη να ξαναγίνουμε αυτό που είμασταν, μας σπρώχνει, μας εμψυχώνει, μας εμπνέει.  

Παρακολουθώντας τις προσπάθειες των δικών σου ανθρώπων όταν περνούν αυτή τη διαδικασία, είναι σαν να περνάς και εσύ τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες τους. Δεν υπάρχει καλύτερη – αλλά ίσως και πιο δύσκολη– εμπειρία να βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους που ξέρεις πολύ καλά τι σκέφτονται σε κάθε κομμάτι της προσπάθειάς τους, που το θέλουν τόσο πολύ να ξαναγίνουν ο παλιός καλός εαυτός τους. Συμπάσχεις, συμμερίζεσαι και πάνω από όλα, καταλαβαίνεις τι περνάει εκείνος που θέλει να κάνει το «come back» του και είναι δοσμένος ψυχή τε και σώματι σε αυτό. 

Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη και μπορεί να είναι και πολύ ανταποδοτική. Ο «απ’ έξω» υποστηρίζει, εμψυχώνει, πορώνεται ο ίδιος – γνώστης γαρ – ενώ, ο «από μέσα» εισπράττει αποδοχή, δύναμη και «γκάζια», τόσο, όσο του χρειάζεται για να αισθάνεται καλά με τον εαυτό του και την προσπάθειά του. Ο υποστηρικτής γνωρίζει – γιατί πιθανά έχει βρεθεί και εκείνος σε ανάλογη θέση – και δείχνει κατανόηση, ή μπορεί ακόμα και να κατευθύνει, να συζητά και να διορθώνει. Ο υποστηριζόμενος ακούει, κατανοεί, άλλες φορές εφαρμόζει, άλλες απορρίπτει. Και έτσι, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, φέρνει και τους δύο πιο κοντά στο επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Η μέρα της «απόδειξης» - aka: η μέρα του αγώνα – είναι διαφορετική για τον καθέναν όταν φτάνει η μέρα να τον τρέξει. Για άλλους είναι μια μέρα γιορτής και είναι ήρεμοι και χαρούμενοι, και για άλλους είναι «η μέρα της κρίσης», γεμάτη ανυπομονησία, άγχος για το αποτέλεσμα και προσμονή για το τι μέλλει γενέσθαι. Είτε στη μία, είτε στην άλλη περίπτωση πάντως, η αγωνία είναι μεγάλη και όλοι προσδοκούν το επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Μέσα στον αγώνα, ο δρομέας που έχει καιρό να αγωνιστεί, τις περισσότερες φορές ξεκινάει συντηρητικά. «Βλέποντας και κάνοντας» είναι η συνήθης αντιμετώπιση, ωστόσο, όσο εκείνος βλέπει ότι όλα πηγαίνουν «ρολόι», η διάθεση – αλλά και η ένταση – όλο και ανεβαίνουν. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ο περί ου ο λόγος, ξεκινάει συνεσταλμένα και μόλις καταλάβει ότι είναι καλά, από τη χαρά του αρχίζει να «τρώει» τα χιλιόμετρα  και να έρχεται όλο και πιο κοντά στον επιθυμητό στόχο. Άλλες φορές, η απουσία από αγώνες, τον κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της προσπάθειας διστακτικό, συνεπή και μετρημένο, γιατί ως γνωστόν «ο φόβος φυλάει τα έρημα» και εκείνος δεν είναι διατεθειμένος να βρεθεί σε νέες περιπέτειες μόνο και μόνο επειδή ξεθάρρεψε λίγο παραπάνω. 

Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι φορές που όλα – ή σχεδόν όλα – πηγαίνουν λιγάκι στραβά, και νομίζει ότι ο Μέρφυ και ο νόμος του έχει μετατρέψει την επίσκεψή του και σε αρμένικη βίζιτα. Από την αρχή – ή λίγο μετά – εκεί που πήγαινε καλά και πέταγε από χαρά, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν. Τον πονάει η κοιλιά του, τον κόβουν τα ρούχα του, η τροφοδοσία του δεν επαρκεί, χαλάει το mp3 του, δεν του βγαίνει εν ολίγοις. Παρόλα αυτά, εκείνος συνεχίζει να ανθίσταται, να προχωράει και να μονολογεί, «δεν θα με φας εσύ, εγώ θα σε φάω». 

Μην πτοείστε. Και στις δύο περιπτώσεις, ο δρομέας είναι καλά. Ναι, ναι, καλά ακούσατε, είναι καλά. Μπορεί στη δεύτερη περίπτωση να είναι λιγάκι στραπατσαρισμένος, όμως το γεγονός ότι μπορεί και συνεχίζει – και φυσικά τερματίζει – είναι η ειδοποιός διαφορά ότι είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι. Βγήκε δεν βγήκε η στρατηγική, η τροφοδοσία, η επιλογή ρούχων ή όποια άλλη αναποδιά, δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει την προσπάθεια και να φτάσει στον τερματισμό. Ο στόχος επετεύχθη και μάλιστα διπλά: να τερματίσει και να ξαναμπεί στο «χορό», δηλαδή στο τρέξιμο. 

Η επόμενη μέρα βρίσκει τον καθέναν από μας που έχουμε πετύχει την επαναφορά μας, κουρασμένο και ευτυχή. Τελικά τίποτα δεν μπόρεσε να ανακόψει αυτό που πραγματικά είμαστε. Τίποτα δεν μπόρεσε να σταθεί τόσο μεγάλο ώστε να αποποιηθούμε την δρομική μας ιδιότητα, την ανάγκη μας να βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να ταξιδεύουμε σε δρόμους, σε βουνά, σε στίβους, αλλά πάνω από όλα, να κάνουμε αυτό το όμορφο ταξίδι μέσα στον εαυτό μας. Γιατί το τρέξιμο κυρίως μας βοηθάει να ερχόμαστε σε επαφή με τα βαθύτερα μας αισθήματα, τις μύχιες σκέψεις μας και τις περισσότερες φορές να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Μια φορά δρομέας, για πάντα δρομέας. 

Αφιερωμένο σε εκείνους που λύγισαν, πόνεσαν, έπεσαν, αλλά σηκώθηκαν ξανά. Γιατί σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες φορές θα ξανασηκωθείς.